#43: Geachte, beste, lieve, (uitverkocht)

In het Literatuurmuseum liggen maar liefst twee miljoen brieven die door schrijvers zijn verzonden, van kattebelletjes en poëticale verhandelingen tot romantische faxen en postkaarten met gedichten in wording. De briefroman was ooit een revolutionaire uitvinding en menig Privé-domein gaf ons een soms verhelderend, soms ontnuchterend inkijkje in het leven van een auteur. De brief is altijd een belangrijk onderdeel van de literatuur geweest, zowel binnen als buiten het boek. In #43 Geachte, beste, lieve, onderzoeken veertien auteurs de brief als genre – het resultaat is een editie vol ontboezemingen, liefdesbetuigingen aan zowel mensen als leestekens, scherpe analyses, vlugge krabbels, én een fax terug.

Met: Ger Beukenkamp & Nicolien Mizee, Hizir Cengiz, Nikki Dekker, Moya De Feyter, Philip Huff, Sasja Janssen, Selin Kuşçu, Tineke De Meyer, Sholeh Rezazadeh, Jeanne van Schaik-Willing, Ivo Smits, Gijs Wilbrink en Jibbe Willems.

/

NU VERSCHENEN: Revisor #43 Geachte, beste, lieve,

In het Literatuurmuseum liggen maar liefst twee miljoen brieven die door schrijvers zijn verzonden, van kattebelletjes en poëticale verhandelingen tot romantische faxen en postkaarten met gedichten in wording. De briefroman was ooit een revolutionaire uitvinding en menig Privé-domein gaf ons een soms verhelderend, soms ontnuchterend inkijkje in het leven van een auteur. De brief is altijd een belangrijk onderdeel van de literatuur geweest, zowel binnen als buiten het boek. In #43 Geachte, beste, lieve, onderzoeken veertien auteurs de brief als genre – het resultaat is een editie vol ontboezemingen, liefdesbetuigingen aan zowel mensen als leestekens, scherpe analyses, vlugge krabbels, én een fax terug.

Met: Ger Beukenkamp & Nicolien Mizee, Hizir Cengiz, Nikki Dekker, Moya De Feyter, Philip Huff, Sasja Janssen, Selin Kuşçu, Tineke De Meyer, Sholeh Rezazadeh, Jeanne van Schaik-Willing, Ivo Smits, Gijs Wilbrink en Jibbe Willems.

Liefs,

De redactie

/

NU VERSCHENEN: Revisor #42 Het alternatief i.s.m. deBuren

Waar kunnen alternatieve werkelijkheden beter ontkiemen dan in de kunst? In #42 HET ALTERNATIEF, een special in samenwerking met Vlaams-Nederlands huis deBuren, gaan maar liefst 23 auteurs met de realiteit aan de haal. In hun teksten nemen ze de toekomst en de geschiedenis als uitgangspunt en onderzoeken ze hoe het anders kan of had gekund. Ze presenteren uitwegen en omwegen, door de werkelijkheid subtiel te vervormen of er juist radicaal mee te breken.

Met: Dan Afrifa, Mei-yun Boswinkel, Bob Vanden Broeck, L.J. De Brouwer, Amarylis De Gryse, Aska Hayakawa, Frank Heinen, Roan Kasanmonadi, Naomi van Kleef, Wietse Leenders, Alma Mathijsen, Hilde Onis, Zindzi Tillot Owusu, Emilie Pariel, Stefanie Parisius-Sewotaroeno, Lin An Phoa, Sad Banana, Mieke ‘Mik’ Schelstraete, Lennert De Vroey, Helen Weeres, Frances Welling, Jan Wester, emma ydiers.

We vieren het nummer op donderdag 16 januari tijdens ons jaarlijkse Nieuwjaarsfeest in Sociëteit De Kring, Amsterdam. Met optredens van Frances Welling, Bob Vanden Broeck, Amarylis De Gryse en Aska Hayakawa. Daarna gaan we dansen; wees welkom! (Meld je wel graag even aan via yentl@derevisor.nl.)
Op 24 januari volgt, als onderdeel van Writers Unlimited, een presentatie van alle Parijsresidenten in het Mauritshuis in Den Haag.

/

#42: Het alternatief (uitverkocht)

Waar kunnen alternatieve werkelijkheden beter ontkiemen dan in de kunst? In #42 HET ALTERNATIEF, een special in samenwerking met Vlaams-Nederlands huis deBuren, gaan maar liefst 23 auteurs met de realiteit aan de haal. In hun teksten nemen ze de toekomst en de geschiedenis als uitgangspunt en onderzoeken ze hoe het anders kan of had gekund. Ze presenteren uitwegen en omwegen, door de werkelijkheid subtiel te vervormen of er juist radicaal mee te breken.

Met: Dan Afrifa, Mei-yun Boswinkel, Bob Vanden Broeck, L.J. De Brouwer, Amarylis De Gryse, Aska Hayakawa, Frank Heinen, Roan Kasanmonadi, Naomi van Kleef, Wietse Leenders, Alma Mathijsen, Hilde Onis, Zindzi Tillot Owusu, Emilie Pariel, Stefanie Parisius-Sewotaroeno, Lin An Phoa, Sad Banana, Mieke ‘Mik’ Schelstraete, Lennert De Vroey, Helen Weeres, Frances Welling, Jan Wester, emma ydiers.

/

Dennis Gaens – Konami Code (uit #41 Finale)

Dennis Gaens (1982) is dichter en audiomaker. Hij geeft les aan ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten en de Gerrit Rietveld Academie.

Voor De Revisor #41 Finale schreef hij een prachtig gedicht dat hij tijdens de nummerpresentatie in het Volkshotel voordroeg tijden een audioperformance.

 

/

#41: Finale

Een naderend einde kan zowel eng als opwindend zijn. Zo groot als het wankelende voortbestaan van de wereld of zo klein als de laatste omhelzing van twee geliefden. In #41 FINALE wordt in alle bijdragen een eindspel beslecht. Verhalen en gedichten over winnen en verliezen, waarin er van alles uitdooft of juist groots en meeslepend ten onder gaat. 

Met bijdragen van Oumaima Belkhdar, Uschi Cop, Eelco Couvreur, Annemieke Dannenberg, Rob van Essen, Dennis Gaens, Ezra Hakze, Thórdís Helgadóttir (vert. Laura Molenaar), Erwin Hurenkamp, Esther Jansma, Bilal Al Mashta, Sanne Morssink, Marieke Ornelis, Inana Othman (vert. Lotte Lentes), Josephine Pauws, Lin An Phoa, Irene de la Torre (vert. Joep Harmsen).

/

Vicky Francken – Roekeloze visioenen (uit #40 Vrij Spel)

Deze week verscheen De Revisor #40: Vrij Spel. We gaven 14 schrijvers en één vertaler carte blanche om de tekst te publiceren die zij wilden schrijven, zonder aan een thema gebonden te zijn. Dat leverde een allesbehalve kleurloos nummer op, dat nu hier verkrijgbaar is. Maar we geven ook alvast een cadeautje weg: het openingsgedicht van het nummer. Vicky Francken (1989) is dichter en vertaler. Röntgenfotomodel (2017) werd bekroond met de C. Buddingh’-prijs en de Jo Peters Poëzieprijs. Voor #40 Vrij Spel mochten we nieuwe poëzie van haar publiceren. 

 

Roekeloze visioenen

 

Een parachutesprong, een blinde afdaling,
een roofdier dat al dagen niet gegeten heeft.

Een draaikolk en een wervelwind. Dansen
op een boot die zinkt. Een reling breekt
en iemand gilt. Dode zee.

Een boze man. De eerste spreekbeurt
in een nieuwe klas. Schelden
in een taal die ik niet spreek.

Meer wijn dan me verdoven kan, mijn vingers
die ik doop in gif, een grote groep die roept –
en ik. Een schoenendoos vol glas

en wie ik toen niet was.

/

Adriaan van Dis – Sprekende foto (uit #40: Vrij Spel)

Volgende week verschijnt Revisor #40: Vrij spel. Na vele themanummers vonden we het tijd voor meer vrijheid: veertien auteurs kregen vrij spel om hun eigen thema en vorm te kiezen. Een carte blanche die allesbehalve kleurloos bleek. Vandaag publiceren we een voorproefje van niemand minder dan Adriaan van Dis, over oorlog en onmacht. Van Dis schreef de tekst bij een foto (zie onder) van Marike Schuurman, van wie in september de monografie ‘Today is not possible’ verschijnt. 

 

Adriaan van Dis

Sprekende foto

 

Aan het hoofdeinde van mijn bed hangt een foto van een gebroken ruit. Uitvergroot en van een dreigende schoonheid. Zwart is de kleur, met een vermoeden van blauw en een zilveren rand van scherven. Haaientanden waar het licht in bijt. De zon spiegelt zich in het donkere vlak, wolken trekken voorbij, schaduwen komen en gaan. Als ik voor het slapengaan de nachtlamp aanknip zie ik mezelf ingelijst. De foto zwijgt en toch maakt ze verhalen los, telkens andere, afhankelijk van lichtval en wereldnieuws: een granaataanslag brak het glas… nee, het was een bom! Of rondvliegend puin van een ingestort huis? Soms hoor ik een knal en valt mijn slaap aan diggelen. Onder de dekens, zacht in de nacht, denk ik aan soldaten die hun mortieren strelen, hun bommen zoenen voor het laden.

Oorlog, oorlog aan de wand, getuige van de wereldbrand.

Leg de vinger op de wonde, gescherfde ruit. Dek niet toe die vrouw met kogels doorzeefd, het verbrijzelde jongenshoofd, de duizend doden in een kuil gegooid. Zo helder dat zandgraf in het licht van de camera in Kfar Aza, Be’eri, Gaza, Soedan, Oekraïne. In de sloppenwijken van Rio de Janeiro. 

Nog een beeld: een tank trekt zijn spoor, plet auto’s en een kinderwagen. De ruit ziet soldaten met bloed in hun gedachten en een stengun in de hand. Een kogel versplintert het glas. Zwijg spiegeling… je hebt niks gezien.  

Hoor de echo in de bunkers in de duinen. Vader telt zijn doden. Radio Moskou jankt op de zenderschaal. De Russen komen uit het donker. Haal de vluchtkoffers. Waar, waar? Bovenop de kast. Waarheen? De koffer is het doel.

Oorlogje, oorlogje elke nacht.

Foto, hou op. Laat me met rust. Een kiekjesconfetti plaagt mij. Zo veranderlijk. Verraderlijk… jongen, wat sta je daar, met je buks in de hand. Klaar om te mikken, het is al laat. De zon gaat onder. Durf toch, zoon van een soldaat. Zie je de wolken vlieden in het raam? Zo helder draagt de lucht het witte verband. Schiet dan: leef met de scherven.

Elke morgen drink ik thee met honing op bed. Het lepeltje pingelt in de beker. Zo vredig met de krant op mijn knieën. Boven mij de foto. En ik lees over Houthi’s in Jemen en bange soldaten die zich verstoppen bij moeder thuis. Kijk naar de foto’s van vluchtelingen uit Somalië, Congo, Afghanistan, Ethiopië, Syrië, Sudan. Oorlog, oorlog overal. De aandelen van de wapenfabrikanten stijgen: wie in september 2001 10.000 dollar stak in aandelen van Amerikaanse wapenmakers had tien jaar later een ton.

Spreek glas. Spreek.

 

© Marike Schuurman, Untitled 24, uit de serie ‘Post Cold War Areas’, 2003/2004

/

#40: Vrij Spel

Wie schrijft weet dat inspiratie vaak op de meest ongelegen momenten zijn opwachting maakt: tijdens het tandenpoetsen (mond vol schuim), tijdens het afwassen (natte handen), als je net het nachtlampje hebt uitgedaan (donker) of als je in een rijdende bus zit (en van lezen, en dus ook van schrijven, kotsmisselijk wordt). De Revisor #40 is een ode aan, of eigenlijk een verzameling van, verhalen, gedichten en essays die niet langer op zich konden laten wachten. Veertien auteurs kregen vrij spel om hun eigen thema en vorm te kiezen. Een carte blanche die allesbehalve kleurloos bleek. 

 

Met bijdragen van Daan Borrel, Dumitru Crudu (vert. Charlotte van Rooden), Adriaan van Dis, Mira Feticu, Vicky Francken, Maureen Ghazal, Astrid Haerens, Wim Helsen, Levi Jacobs, Falun Ellie Koos, Joachim Schoones, Yasmin Veenman, Anne Marijn Voorhorst, Mia You.

/

Ceren Uzuner – Vergeet de vrouw in het gras (SLAAxRevisor)

Met het online project SLAAx vist SLAA in de vijvers vol talent van uiteenlopende literaire platformen. Ze vroegen De Revisor om een jonge schrijver uit ‘onze stal’  aan te dragen om die een verhaal, gedicht of essay te laten schrijven met het losvaste thema ‘de stad’. Wij kozen voor Ceren Uzuner, van wie we eerder een ijzersterk verhaal in#36: De Columnist publiceerden. Lees hier de eerste alinea’s, het hele verhaal is te vinden op www.slaa.nl.

 

Ceren Uzuner (1997, zij/haar) schrijft proza en poëzie waarin liefde en identiteit centraal staan. Ze studeerde Creative Writing (ArtEZ), droeg voor op diverse podia en won de Nieuwe Types Afstudeerprijs 2022 met haar eindwerk Je zal mijn ouders nooit ontmoeten; een queer novelle. Ze is dol op nectarines en ander zomerfruit.

 

 

VERGEET DE VROUW IN HET GRAS

Ik zie een duif, aan gort gepikt – twee open wonden op zijn borst, omringd door losse veren – op de loopbrug richting het trappenhuis dat uitloopt op het park. Beneden sluipt een reiger het riet in. Het water rimpelt nauwelijks door zijn bewegingen. Mijn hoofd is gatenkaas. Het was zomer. Tong-verloren-verliefd was ik, op een vrouw die op mijn buik in het gras lag. De bomen in de binnenstad lieten hun schors los door de hittegolven die elkaar week na week opvolgden. De terrassen: overvol. De mensen: uitbundig lachend, kletsend, genietend. De meeuwen krijsten naar de friet die hen werd toegegooid. Ik dacht dat onze namen op een dag op dezelfde grafsteen zouden prijken, maar het ging uit voordat de vijgenbomen tot bloei kwamen. Bang haar overdag tegen het lijf te lopen, kwam ik een tijd lang alleen ’s nachts buiten, maar ze was – ondanks haar afwezigheid – overal. Ze was alle katten die een doodstille straat overstaken. Ze was alle vogels, dood en levend.

 

Het is Museumnacht. We fietsen door de stad en mijn stuur voelt wankel. A neemt me mee naar een kerk waarvan ik de naam telkens vergeet. Het is druk, er staat een gigantische rij voor de deur, bestaande uit mensen die hun polsbandje nog niet hebben. We passeren hen. Binnen hangt een waslijn tussen twee pilaren – vol met post-its – een soort wensboom. Ik schrijf FREE PALESTINE op een briefje en knijp het aan de lijn.

‘Ben benieuwd hoelang het duurt voordat het weg wordt gehaald,’ zegt A.

Lees verder op SLAA.nl.

/