Peter Maes snoof de bosgeur op rekte zich uit en herkende het gezang van een koolmees. Het was een tijdje geleden dat hij het gehoord had. Er kwamen veel meer lage tonen in voor dan in de liedjes die de koolmezen in de stad zongen. Daar floten ze veel harder en hoger. Hij vond het meesje snel en bekeek het door zijn verrekijker: de zwarte kruin, de witte driehoekige wangvlekken en de brede zwarte band die midden over de gele borst loopt. Hij haalde een paar pinda’s uit zijn zak, legde ze op zijn hand en imiteerde de zang. Het vogeltje draaide zijn kopje een paar keer en stopte met zingen. Peter Maes hield zijn hand met de pindanoten gestrekt voor zich uit.

Het meesje aarzelde, bleef opgewonden naar het voedsel kijken. Wie is die man, dacht het, is hij wel te vertrouwen? Zal die hand mij niet doodknijpen als ik erop land, zij straalt bedrieglijk licht uit, het is niet eens zijn hand maar van een vreemde die in hem rondwaart. Peter Maes viel op zijn knieën.
‘Kom dan toch, ik wil je alleen maar helpen,’ fluisterde hij, ‘kijk dan toch wat voor lekkere pinda’s ik voor je heb.’
Zijn ogen werden vochtig en hij voelde zich wegdraaien. Ondanks dat hij al een paar dagen niet had gegeten, werd hij door onpasselijkheid overmeesterd en viel op zijn buik tussen de bladeren en dennennaalden terwijl hij het gevoel had dat iets vreemds langs zijn mond naar buiten kwam gestroomd.

Het koolmeesje vloog weg.

Het was al aan het schemeren toen hij weer bij bewustzijn kwam. Hij voelde de verrekijker in zijn lege maag duwen; hij leefde nog, maar hij was leeg, leeg als een vogelverschrikker die door zijn lot tegen de grond was geslagen, leeg en zonder enige pretentie: dit is Peter Maes in zijn waarheid en waardigheid; natuurlijk zou hij niemand kunnen vermoorden, hij kon geen vlieg doodslaan. Toen hij één oog opentrok zag hij het koolmeesje dat zich te goed deed aan een pinda.

*

Vanaf 6 januari schrijft Bart Koubaa wekelijks een aflevering van zijn feuilleton Verbouwingen voor Revisor.nl. Dit is de laatste aflevering, van tien.

Peter Maes had zich laten vervangen door een collega op het congres in Lissabon. Hij had er wel naar uitgekeken zijn zoon te zien en samen een paar biertjes te drinken, maar de werkelijkheid hield hem in bed. De dokter had hem iets voorgeschreven om te kalmeren, maar Peter Maes werd niet kalm, hij mocht dan wel in bed liggen maar binnenin werd hij geplaagd door beelden die hem vreemd leken, beelden waarvan hij walgde en die hij nooit gezien zou hebben als firma Fiksal zijn huis niet had bezet, hun nest, zoals zijn vrouw het zei.

Hij had van een van de werklieden vernomen dat de aannemer in de hiel van Italië, vlakbij de Adriatische zee een villa met een zwembad aan het bouwen was. Hij tikte de naam van het dorpje in… en plots werd zijn machteloosheid een vraag… of hij iemand zou kunnen vermoorden. Lang hoefde hij er niet over na te denken. Niet dat hij het graag zou doen, maar nu stond hij met zijn rug tegen de muur en besefte dat onderhandelen geen enkele zin meer had. Het ging er niet over of hij het recht had iemand te vermoorden, dat had niemand, het ging om overleven, of – alweer dat nobel instinct – om valsspelers uit te schakelen.

Ik ga het koolmeesje redden, zei hij tegen zichzelf en tikte bijna automatisch het woord ‘pistool’ in de balk van de zoekmachine. Ik ga deze zomer naar het congres in Sicilië en maak een kleine omweg langs de aannemer. Als iedereen zijn verantwoordelijkheid neemt en de valsspelers helpt opruimen… hij nam een slok cognac.

Een klein jaar later konden ze in de keuken. Ze kochten een fornuis en een koelkast. De loodgieters sloten de nieuwe vaatwasser aan en de kranen bij het nieuwe aanrecht dat Peter Maes zelf in elkaar had geknutseld. Na een paar dagen was er een grote vochtplek op het plafond te zien, daar zorgde blijkbaar een slechte koppeling tussen de buizen van de verwarming voor, iets waar volgens de loodgieter van firma Fiksal niemand iets aan kon doen. Er moest een kleine stukje uit het plafond worden gehaald, verwaarloosbaar.

Zijn dochtertje stond haar tanden te poetsen op het krukje voor de spiegel, ze liet haar bekertje met water vallen. Hij gaf haar een klap in het gezicht. Ze begon stilletjes te huilen en raapte haar bekertje op. Zijn vrouw kwam naar de badkamer gelopen en vroeg wat er scheelde.
‘Wat is er toch met je aan de hand,’ vroeg ze hem, ‘ ik herken je niet meer.’
Ze troostte haar dochtertje terwijl hij naar buiten liep en op de trap een van de loodgieters tegenkwam. ‘Morge, m’neer, vies weertje, hè.’
‘Geloof jij in…,’ vroeg Peter Maes terwijl hij halverwege de trap was blijven staan.
‘Of ik wat,’ vroeg de man die aan de badkamer aanklopte.
‘Laat maar,’ zuchtte Peter Maes en hij liep verder naar beneden, naar buiten zonder te ontbijten en afscheid te nemen van zijn dochters en zijn vrouw.

Hij stond op de brug naar het water te kijken, naar zichzelf, en dacht aan iets wat zijn oudste dochter had voorgelezen toen hij uit Amsterdam was teruggekeerd en niet kon slapen door het getik. ‘Als je recht op je tegenstander instapt en hem het zwaard ontrukt, wordt het zwaard dat op het punt stond je neer te houwen het zwaard dat je tegenstander velt.’
Maar Peter Maes was zijn eigen tegenstander, hij was was tegen zichzelf aan het vechten, tegen een vreemde die sinds zijn geboorte, misschien al in de baarmoeder, in een klein hoekje verscholen zat te glimlachen, zat te wachten tot hij gebeld ging worden om met een geslepen zwaard op de rug het paard te bestijgen en naar zijn doel te vertrekken. Natuurlijk zou hij iemand kunnen vermoorden.

*

Vanaf 6 januari schrijft Bart Koubaa wekelijks een aflevering van zijn feuilleton Verbouwingen voor Revisor.nl. Dit is de achtste aflevering, van tien.

Op een gegeven moment zaten er tien vreemde mannen in zijn huis; twee waren in de nieuwe zolderkamer een metalen constructie aan het plaatsen terwijl in de keuken drie kerels de valse wanden en valse plafonds aan het uitbreken waren waarachter oude en onverantwoorde leidingen liepen. Die leidingen werden door twee loodgieters weggehaald en vervangen. Ondertussen liep Peter Maes met een elektricien rond om te kijken waar de verlichting, de nieuwe stopcontacten en de internetaansluiting moest komen. Hij had frisdrank en chocoladewafels gehaald voor de mannen en buiten twee kratten bier gezet, voor na het werk.

Hij zat met zijn jas aan en muts op voor zijn laptop tussen de dozen van de zolder te zuchten, hij kon zijn adem zien. Hij was doodop en had last van zijn maag; sinds ze de keuken hadden uitgebroken dronk hij meer en hadden ze alleen pizza’s en pitta’s en friet en hamburgers gegeten, een enkele keer waren ze naar een restaurant geweest, een keer naar haar ouders. ‘Over een jaar kunnen we erom lachen,’ had zijn vrouw gezegd, waarop hij een grote slok wijn had genomen.

Er volgde een eerste rekening die veel hoger was dan voorzien. Er waren verschrikkelijk veel werkuren gerekend.
‘Ja mevrouw, als we met een ketel komen en we kunnen er niet mee de trap af, zijn we toch naar u gekomen, anderhalf uur onderweg, het is geen lachertje op de weg, dat weet u, en dan terug met die ketel, dat zijn drie uren, plus de benzine die we hebben verreden.’
‘Dat begrijp ik, maar voor die drie uren staan op de factuur twaalf uren.’
‘Ja mevrouw, drie uur maal vier man personeel, wat dacht u, dat wij dat gaan betalen.’
‘Nee, maar u had toch kunnen zien dat er eerst een nieuwe trap had moeten komen, dan had u de nieuwe ketel nog niet hoeven meebrengen.’
‘Als we ons daar mee moeten bezighouden mevrouw. Als u het betwist kunnen we er een advocaat bij halen, Fiksal heeft nog geen enkel proces verloren.’
‘Nee, nee,’ zuchtte ze, ‘geen advocaten, maar u geeft me de indruk dat u…’
‘Bent u tevreden of niet?’
‘Jawel, zeker, daar gaat het hem niet om, het is gewoon…’
‘Laat ons dan maar alstublieft ons werk doen mevrouw, ik weet niet wat u doet in het leven, maar wij moeten doorwerken, anders komen we in de problemen. Dat er lijken uit de kast vallen in een huis dat ouder is dan honderd jaar lijkt me niet meer dan normaal, wees blij dat we ze gezien hebben. Kijk, mevrouw, stel dat wij het niet zouden melden dat uw leidingen in de keuken slecht, ronduit gevaarlijk zijn, stel dat de vloer, die we eerst hadden gelegd was blijven liggen, en dat het een maand later fout zou gaan met die leidingen, wat dan? U mag van geluk spreken dat we het gezien hebben. We hadden natuurlijk ook kunnen doen alsof onze neus bloedt, de klant wil een vloer, oké, de rest kan ons niet schelen, de klant wil dat het snel gaat, dus… maar zo zit Fiksal niet in elkaar mevrouw.’
‘Maar dan had u toch ook kunnen zeggen dat die trap rot was.’
‘Mevrouw, ofwel u vertrouwt ons, ofwel u zoekt het maar verder uit met een ander bedrijf, wij hebben werk genoeg, geloof me.’

*

Vanaf 6 januari schrijft Bart Koubaa wekelijks een aflevering van zijn feuilleton Verbouwingen voor Revisor.nl. Dit is de zevende aflevering, van tien.